تبلیغات
شعبده - جادوی عشق

 

 

                               جادوی عشق

 

برو ای عشق میازارم بیش                    

                                                      از تو بیزارم و از كرده ی خویش
من كجا اینهــمه رسواییها ؟                   

                                                      دل دیوانـــــــــه و شیدائیهـــــا ؟
من كجا این همه اندوه كجا‌؟                    

                                                     غم سنگین چنان كوه كجــــــا  ؟
شب طولانی و بیداریهــــا؟                   

                                                      تب سوزنده و بیماریهـــــــــــا ؟
دیده ی شادی من كور نبود                    

                                                      خنده از روی لبم دور نبــــــود
من پرستوی بهـــاران بودم                   

                                                      عالمی روح و دل و جان بودم
تا تو ای عشق به دل جا كردی                

                                                      سینه را خانه ی غمهـا كردی
سوختی بال و پر و جانــــم را               

                                                      آرزوهـــــــای فراوانــــــم را
می گریزم ز تو ای افسونگر               

                                                     دست بردار از این دل دیــگر      
كودك مكتب تو جانم سوخت                

                                                     آتشی بود كه ایمانم سوخــــت
عشق من گرم دل و جانش كرد             

                                                     شعر من رخنه به ایمانش كرد
چشمم آموخت به او مستی را            

                                                     پا نهادن به سر هستـــــــــی را
بافت با تار امیـــــــــــدم پودش         

                                                    برد از یاد نبود و بــــــــــودش
آنچه از دیگر یاران نشنیــــــد              

                                                    از لب پر گهر من بشنیـــــــــــد
بوته ی خشك بیابانی بــــــــود            

                                                   غافل از عالم انسانی بـــــــــــود
اشك شب گشتم و آبــــــش دادم           

                                                   سنبلش كردم و تابـــــــــش دادم
آنچه در جان و دلم بود صفـــا           

                                                   ریختم در دل و جانش ز وفــــــا
رشته ی مهر به پایش  بستــــم        

                                                   تا بگیرد ز محبت دستــــــــــــــم
تا بتی ساختم از روی نیــــــــاز        

                                                   شد مرا مایه ی امیـــــــــــد دراز
رنگ اندوه به چشمانـــــش بود        

                                                  در محبت گروش جانـــــــش بود
روز او بی رخ من روز نبود           

                                                  به شبش شمع افروز نبـــــــــــود
قصه می گفت ز بیماری دل            

                                                  ز غم هجر و گرفتــــــــــاری دل
زانكه شب تا به سحر بیدار است      

                                                 از پریشانی دل بیمار اســـــــــت
باورم شد كه گرفتار دل است          

                                                 بسكه می گفت بیمار دل است
عشق رویایی او خامم كرد             

                                                 شور و دیوانگیش رامم كرد
پای تا سر همه امید شدم                

                                                 شعله ئر گشتم و خورشید شدم
نرگس فتنه گرش دامم شد             

                                                عشق او منبع الهــــــــامم شد
پر از او بودم جادو بــــودم            

                                                یا نمی دانم خود او بــــــــودم
نقش او بود همه اشعـــــــارم          

                                               خنده هایم نگهم گفتـــــــــــارم 
خوب چون دید گرفتار دلم             

                                               آفتی شد پی آزار دلــــــــــــم
قصه ی عشق فراموشش شد          

                                               كر ز گفتار دلم گوشش شد
عهد و پیمان همه از یاد ببرد          

                                              دفتر عشق مرا باد ببـــــــرد
رنگ اندوه ز چشمانش رفت          

                                              لطف و پاكی ز دل و جانش رفت
شد سراپا همه تزویر و ریا           

                                               مرد در سینه ی او مهر و وفا
دیگر او مایه ی امیدم نیست         

                                              آرزوی دل نومیدم نیســــــت
آه ای عشق ز تو بیـــــــزارم           

                                             تا ابد از غم دل بیمـــــــــــارم
برو ای عشق میازارم بیـــــش        

                                             از تو بیزارم و از كرده ی خویش

 
 

                                (هما میر افشار) 




طبقه بندی: شعر عاشقانه،

تاریخ : یکشنبه 11 اسفند 1392 | 04:30 ب.ظ | نویسنده : مجید باقری | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.